" Aşk'ı Küstürmeyelim! " - Nilgün Zaimoğlu

Sevgi üzerine etiketlenen tüm naturalist yaklaşımları reddederek, kalben yaşanılacak tüm duyguları etiketliyorum sana! Doğallık adına yapılan hiçbir şey sevginin üzerine yıkılamaz ve adı "AŞK" olamaz..!

Nefs şarkıları söylerken bir yandan, neyi neden yaptığımızı unutur olduk. Sevginin ne olduğunu unuttuk. Sevgi diyorum; çünkü " Aşk " bu düzene çoktan küstü ve çekip gitti. Gören var mı onu? Varlığını hissedebilen var mı?

Varsa bizede yerini söylesin! Özledik onu çok özledik değil mi?

Aşk, bize küstü, biz insanlara...

İşte bundan sonra kadere sitem boşuna. O zaman hazırlan, yapman gereken birçok şey var. Hadi kapat gözlerini. Önce onu yüreğinde hissetmen lazım ve neler istediğini bilmelisin. Hazır mısın? Peki o zaman yürümeye başlayalım...

Üşüyorsun değil mi? Merak etme yürüdükçe ısınacaksın. Neden iki dağ arası bir vadiden yürüyoruz biliyor musun? Çünkü, küsenleri küstüren bu iki dağ! Gökyüzünü senden uzaklaştırır ve iki taraftan kuşatır seni. Çıkmazda hissedersin kendini. Sana uzanacak bir el beklersin; tutup çekecek çıkmazdan.

Ama eller kelepçelidir, uzanamaz sana. İşte biz bu vadiden ilerlemeye devam edeceğiz. Gördün mü ırmaktaki balıkları? Şefkat orda şuan. Dikkat et düşme sakın; bu yollar patikadır, taşlıdır...

Kanatmasın ayaklarını. Yorulduysan şu karşıdaki ağacın altında oturabiliriz. Dikkatini çekti mi koskocaman arazide tek bi ağaç! Ama ne kadar harika görünüyor değil mi? Hadi oturalım gölgesinde. Otururken bu ağacı anlatayım sana azıcık.

Aşk küstüğü zaman, tozpembeliğinden geriye tozlar, yüreğinde kopan fırtınadaki selden geriye de kum kalmıştı. O, hepsini biriktirmişti ve bir çölü olmuştu. İşte bu çölde bir de diktiği " UMUT " fidanı olmuştu.

Onu gözyaşıyla besledi. Büyüttü...

Umuttan da vazgeçince, onu bir başına bırakıp yalnızlığına devam etti. Aşk, "Umut"u da terketti. Bu da demek oluyor ki ona yaklaşıyoruz. Hadi kalk bakalım, onu bulmalısın...

Ne güzel değil mi burda sadece kelebekler, ırmakta balıklar ve en zararsız hayvanlar var! Hiç insan yok ...

Anlıyor musun aşkın neden küstüğünü? Anlayamıyorsan onu bulunca anlarsın. Bundan sonra karşına ilk çıkan, mekanın orda bulacaksın onu. İçin ısındı mı? Isınır tabi ki!

Aşk ısıtır insanı; onu hissetmeye başladığın andan itibaren. Fazla yaklaşma ve sor bakalım:

- " Ey aşk, Neden küstün sen insanlığa? Neden bıraktın bizi ki, materyalist bi yaşamda kaybettik benliğimizi? "

- " Ey insanoğlu, gelirken görmedin mi iki dağ arasında bir vadiden geldin? Engel koymuş bu iki dağ nedir diye merak etmedin mi? Ben söylim:

Bu dağlardan biri, riya ve kıskançlıktan büyümüş kocaman bir 'nefret dağı'..."

Diğeri ise sevgiyi tüm masumiyetinden çıkarıp kirletilmiş duygularla beslenen şehvet arzuları. Onlar varken ben nasıl olabilirim. İnsanlar beni görmedi, beni istemedi..."

İşte, sana dediğim etiketler; bu kocaman dağlar. Bunların olmaması senin elinde. Çağır " Aşk "ı gelsin..!

Yüreğimizi ısıtsın yeniden. Söyle ona ki sevdiğimizi sevgiyle, aşkla söyleyeceğiz. Bir daha küstürmicez onu. Söyle O gelsin !!!

Onu kabullenemeyenlerde gitsin ! Yaşamak sevmekle güzel. Tertemiz bakışla güzel. Yaşamayı "Yaşatmak" lazım.

İnsanı insan olduğu için sevmek... Sevgiliyi; aşkımız için sevmek...İlahi hikmetin özü de budur.

Aşk'ı küstürmeyin !!! Gitmesin bir daha...

" Aşk Tekrar Hoşgeldin... :)"

- Nilgün Zaimoğlu -