" Eksiklik mi ? Lûtuf mu ? " - Ahmet Kılıç

Yaşadığımız çevrede tanıdığımız ya da tanımadığımız; hayatlarının bir parçası eksik insanları mutlaka görürüz. Bu insanlara baktığımızda, içimizin yandığını duyarız...

Hele bir de o insan genç ya da çocuk ise bu insanın içini daha çok burkuyor ve onları gördükçe şükrediyoruz. Ama bir de bardağın dolu tarafından bakmalıyız. Bunun bir eksiklik değil de bir lütuf olduğunu düşünelim.

Örneğin eli kolu olan bir adam resim yapamıyor, ama diğer taraftan kolu olmayan ve ayaklarıyla çok güzel resim yapabilen insanları da görüyoruz. Bunun gibi engelli olup normal insanların yapamadığı şeyleri yapabilen insanları mutlaka görüyoruz ve tanıyoruzdur.

Ama engelli olup hayata küsen, isyan ve küfre giren insanlar da var. Aslında engellerle hayata küsmek yerine onları kendi lehine kullanmayı öğrense yani onlarla barışık yaşamayı bilse, hayatın aslında daha güzel olduğunu göreceklerdir.

Bir kolun ya da bir bacağın ya da bir elin yok, ne var bunda. Bu engel seni Rabbinden uzaklaştırmamalı, aksine seni daha çok yaklaştırmalı Rabbine. O halde isyan ve küfür yerine şükretmek ahiretin için artı puan demektir.

Eğer engeline rağmen yüce Rabbine dua ve şükrediyorsan inan ki her şeye kadir olan her şeye gücü yeten Rabbim bu dua ve şükrün karşılığını kat kat verecektir mahşerde. Bunun bir sınav olduğunu unutmamak lazım.

Allah insanları değişik yollarla sınava tabi tutar. Sonuçta biz Allah’tan geldik ve yine Allah’a döneceğiz. Başka gidecek yerimiz yok. Ne düşündüğünüzü tahmin edebiliyorum şu an. Eminim senin için söylemesi kolay diyorsunuzdur.

“Senin de vücudunun bir parçası eksik olsa sen de böyle düşünür müydün?” diye bir soru aklınıza gelebilir. Zaten böyle bir yazıyı yazmamın sebebi de bu.

Ben de doğuştan engelli olan bir insanım. Doğuştan duyma engelliyim ama tam bir engel değil. Kulağımın biri duymuyor ve bence insan vücudunun en önemli organlarından biridir kulak.

Bunun eksikliğini çok hissettim hayatımda. Diğer insanlar gibi yolda yürürken kulaklık takıp müzik dinleyemiyorum. Çünkü kulaklık taktığım zaman hayatla aramda hiçbir şey kalmıyordu. Tamamen hayattan kopuyordum.

Okul hayatımda da bu eksikliği çok hissettim. Sınıfta gürültü olduğu zaman derse konsantre olamıyordum. Dersi anlamıyordum ve hep kendimi geri çekiyordum. İnsanlarla ilişkilerimde iyi değildim.

Hep insanlardan kaçıyor, onlardan uzaklaşıyordum. Anlatmak istiyordum ama anlatamıyordum. Çünkü bildiklerinde bana ne gözle bakacaklarını düşünmek istemiyordum.

Bu yokluğu kendime çok sorun ediyordum geçmiş yıllarda. Ama artık sorun etmiyorum. Biraz mantıklı düşününce bunun bir eksiklik değil de bir lütuf olduğunu anladım. Çünkü ne kadar inkâr edersek edelim bu bir gerçek.

Bu gerçekle yaşamaya alışmalıyız. Sanki isyan edince ya da küfre girince o engelimiz kalkıyor mu? Hiç sanmam. Bu dünyaya böyle geldik. Bari en azından ahiretimizi kurtaralım değil mi?

Ben de zamanında “Neden yüce Allah beni bu şekilde sınava tabi tutuyor” diye çok soru sordum kendime.

İnanın ki aklınıza gelmeyecek şeyler yaptım. Ama artık anladım ki boşa geçmiş o yıllarım. Bu eksikliği veren Allah’ın bana bundan daha fazlasını lütfettiğini anladım. Kendimi keşfetmeye başladım.

Gerçekten de baktım ki bende aslında bir eksiklik yok aksine fazlalık var. Evet komik gelebilir. Fazlalık var derken yanlış anlaşılmasın sakın. Yani kulağım duymayabilir ama gerçekten başka yeteneklerimi keşfettim.

Bunun aslında bir eksiklik değil de bir lütuf olduğunu anladım. Bence herkes böyle düşünmeli. Kimsenin dediğine kulak asmamalı, insan kendisiyle barışık olmalı, güçlü olmalı, en önemlisi inançlı olmalı, inancını asla yitirmeyip sürekli Rabbine dua etmeli.

Şu sözü unutmayın:

” GÜZELDEN GELEN DAİMA GÜZELDİR...”

Gelin daha zaman varken Rabbimizle aramızdaki asıl engelleri kaldıralım.

Allah'a emanet olun...

SELAM VE DUA İLE - Ahmet Kılıç