"Yeter Kazık Yediğimiz; Şimdi Atmama Vakti!"

Çoğu zaman sormuşturuz: "Neden bu hallere düştüm?" Bu soruyu hepimize sormak istiyorum. Özür dileme furyasının estiği şu günlerde yaram yine depreşti, sızladı: "Biz, neden bu hallere düştük...?"

Polat Alemdar, mahkemede kendi savunmasını yaparken Hakim'e şunları söylemişti (Kurtlar Vadisi):

"Ben dünyanın çok yerini gördüm, çok insan tanıdım. Bizim insanımız gibisini hiç görmedim. Bu kadar temiz kalpli, bu kadar iyi yürekli, bu kadar becerikli, bu kadar saf...Ve bu kadar akıllı millet de görmedim.

Ama bu kadar sömürülen millet de görmedim...Sömürenlere bakıyorum, çapları bizim Erhan'ın köyde otlattığı koyunlar kadar; fakat uşaklıklarının karşılıklarını iyi aldıkları gibi, uşaklıklarını da layıkıyla yapıyırlar..."

Tarih dersi gören lise talebesi olarak her olayda bizim "İyi" rolu üstlendiğimizi görüyorum.Bakıyorsunuz Yıldırım Bayezit'e; Timur'a baskın yapsa düşmanı yerle bir edecek. Ama ne diyor:

"Ben arkadan vurmam!"

Biz tarih boyunca arkadan vurmamış; fakat bu kahpeliği çok defa yaşamız bir milletiz. "Sadık millet!" dediğimiz Ermenistan, bakıyorsunuz hatırlı yılları sırf çıkar uğruna ezip geçebiliyor...

Bunu, onlara yaptıran da aynı, şu an bizi birbirimize düşürmeye çalışanlar da...

Biz "Arkadan vurmayız!" diyecek kadar temiz kalpliyiz; fakat Polat'ın tarif ettiği "koyun çapındaki adamların" oyunlarıyla, bu özelliğimizi "Nefret!" ile her an yer değiştirecek konumdayız...

Bu öz eleştirimi sakın "Özür dile!" furyasına gösterilmiş şeffaflık gibi algılamayın. Bazı "Nazik" insanlar vardır; "Ayh!" der durur. Sözde hümanist ayakları yapar:

"Efendim, sonuçta ölen insan! Neden dışlıyoruz Ermenileri! Dünya'ya barış gelsin. Sevgi tohumları ekilsin. Hepimiz insanız. İnsan insanı sevmeli..."

Bunları sayar söyler "Nazik" bir şekilde, sonra da Mahsun Kırmızgül'den "Hepimiz Kardeşiz" adlı parçayla devam eder...

Soruyorum:

Ben Ermenilerden özür dilemeyince insan haklarını ihlal mi ettim? Ben mi Emenileri dışlıyorum; yoksa onlar kendilerini bilerek dışarıda mı tutuyorlar? Bizim Müslüman- Türk olarak hedefimiz barış değil mi?

Dinimizde ve milletçe hedefimizde "Dünya Barışı" yok mu? Var! Bunun yanıda şöyle bir hadis daha var:

"Mümin, bir (yılanın) deliğinden iki defa sokulmaz..." (Buhari, Edep, 83)

Araştırıldığında, ya sonradan Müslüman olanlardan kazık yemişiz; ya da hoşgörümüzün verdiği şeffaflıktan dolayı şımaranlardan...

Kusura bakmayın ama, ben "sözde soykırımın" anısına toplanan insanların, şehitlerimizin kanlarını taşıyan bayrağımızı çiğnemelerini unutmadım! Şöyle araştırıldığında, nasıl iyi niyetimize karşılık kazık yediğimizi göreceksiniz...

Ne olur, Muro'da sempatik duran "İnsan sevgisini" bir süreliğine bırakıp, "bizim için" canını feda etmişlerin sevgisine, emanetlerinin de derdine düşelim.

Onlar bu vatan için, bizim için canlarını feda ederken, "Soykırım" yapacak kadar rahat pozisyonda değillerdi...

"İnsan sevgisi" tabi ki olacak, ama bu sevginin kaynağı, "insanlık" sıfatından çıkmışlardan geliyorsa oturup düşünmeli. Birileri o yaratıkların oyunlarını görebilmeli...

Koyun çapındaki adamların oyununa gelmemeli; oyuna getirilmişlere de içinde bulundukları rüya alemini göstermeli...

Ben 3 Ermeni tanıyorum:

- Anadolu'da yıllarca birlikte yaşadığımız "kardeş Ermeniler..."

- Emenistan gibi güçsüz bir devletin içinde "ne dense inanan Ermeniler..."

- Ermenistan'ı haritada gösteremeyecek kadar bilgisiz; fakat lobi faaliyetleri ile tüm dünyayı kandıracak kadar "kurnaz", yurt dışında lüx bir yaşam tarzı süren "sözde Ermeniler..."

Oturup düşünelim:

Bu koyun çaplı adamlar ne peşinde? Bizim iyi niyetimizi kullanıp neden kazık atma derdinde? Neden her oyunda, bacağından asılan biz oluyoruz? Hristiyan, Yahudi birleşip bizi derde koyarken neden biz toparlana mıyoruz?

Kısaca; "Neden hep bize karşı dönüyor feleğin çarkı?"

Ne olur, birbirimize düşüp, kendi kendimizi tüketmeyelim. Bizi birbirimize düşürenlerin farkına varalım. Bir olayda da elimizi masaya vuracak kadar dik duralım.

"Ayh!" larla vakit kaybederken, atı alıp Üsküdar'ı geçmeye çalışanı görelim. Şunu hepimiz biliyoruz:

"Biz altın gibi milletiz. Dünyaya gelmiş, devlet nedir tüm insanlığa öğretmişiz. Şu vakitlerde çamura düşmüşüz, kalkmaya çalışıyoruz. Bazılar ise umutsuzluğa kapılıyor. Kendi yapamayınca 'bizden adam olmaz' deyip herkesi hayal dünyasında kurduğu kara deliğe itiyor..."

Unutmayalım:

"Altın çamura düşünce değerinden bir şey kaybetmez...Yeter ki, çamuru temizleyecek 'altın yürekli insanlar' çıkıp, yüreğini milleti için ortaya koysun..."

Selamlar...

Muhammet Mazhar Demir