"Ayna ve Gözlerim..." - Talha Koç (Albatros)

Gecenin soğuğunda kurumuş bir boğazla "Merhaba! dedim güne. Önce sıcak bir çaydan bir yudum... Sonra, sonrası yok işte o kadar. İşte bu kadar yetiyor nefesime. Şimdi biraz daha iyi nefes alıyorum...

Sonra aynanın karşısına geçtim. Uzun uzun baktım yüzüme. Çok şeyler gördüm yüzümde. Koca bir hayat…

Hani derler ya romanlara konu olur diye işte öyle bir şey bu da. Uzun bakışların ardından önce gözlerim konuşmaya başladı gözlerimle. Sanki benim dediğim gözlerim başkası olmuştu.

Bana çok yabancı gibi geliyordu. Halbuki onu senelerdir hep görüyordum aynalarda. Galiba ben o gözlerin gölgesini fark ediyormuşum senelerdir. Gözlerimin benliğini boğuyormuş aynalar.

Şimdiyse karşımdaki gözler ağlıyordu ama ben akan gözyaşlarını hissetmiyordum. Gözlerim sanki akranım; on yedi yaşında bir genç olmuştu ve bana acır gözlerle bakıyordu.

Bana adeta ölmüş birinin arkasından mezarına bakar gibi ağlamaklı gözlerle ve acı mimiklerle bakıyordu. O an sanki kendimi ölmüş hissettim. O bakışlar beni öldürmüştü. Ve etrafıma hayatımı getirmişti.

Mezarımın başında kimler yoktu ki; annem, babam, kardeşlerim, arkadaşlarım, sevdiğim kız ve beni tanıyan herkes gelmişti mezarımın başına.

Herkes ağlıyordu. Bir yandan ağlıyorlar bir yandan da birbirlerini teselli etmeye çalışıyorlardı. Annemin acı feryatları beni mezarımın daha da dibine götürüyordu.

Ya arkadaşlarım; onlarsa daha dün yanlarında olan ve sevip saydıkları birinin bugün burada mezara koymanın hüznünü yaşıyorlar ve ağlıyorlardı. Ya sevdiğim; o ise dünya da değer verdiği tek şeyin gitmesine yanıyor ve hıçkırıklarını bastırmaya çalışarak ağlıyordu...

Ben mezara gireli yaklaşık iki sene olmuştu. Cesedim yavaş yavaş çürümeye başlamıştı. Ama kimse bunun farkına varmıyordu. Yanımdan geçen insanlar sadece üstün de bir takım çiçekler açmış mezarımı görüp çekip gidiyorlardı. Ben hala aynayı izlemekteydim. Ayna bu kez beni ölümümden yaklaşık iki sene sonra sevenlerimin durumlarını gösterdi.

İlk olarak annemin yanına götürdü beni ellerimden tutarak gözlerim.

Annem evde yeni komşularıyla beraber gayet neşeli bir biçimde sohbet ediyordu. Sohbeti biraz izletti bana ayna. İzletmez olaydı keşke.

Annem yeni gelen komşuların birinin ‘ kaç çocuğunuz var?’ sorusuna ‘iki’ cevabını veriyor. Benim başımdan aşağı kaynar sular boşalıyor. Çünkü biz üç kardeştik. Bu kadar çabuk mu silinir insan hafızalardan...

Şimdiyse aynada sevdiğim kız vardı. O ise arkadaşlarıyla bir kafeteryada muhabbet ediyordu. Kız-erkek karışık oturmuşlardı. Muhabbet durgunlaşınca yanındaki erkekğin boynuna atılarak ‘aşkım!’ dedi. Ve ayna bir anda görüntüsünü yine mezarıma yönlendirdi.

Şimdi elimde sadece sadık dostum mezar taşı ve ayıplarımı örten toprak vardı. İki senede bu kadar çabuk silinişimi ilk olarak kabullenemedim. Asla böyle bir şey olamazdı! Onlar beni gerçekten seviyorlardı.

Olamazdı, Olamazdı işte! Bu kadar çabuk silinemezdi, bitemezdi. Belki de gerçekleri kabullenmek istemiyordum...

Şimdi aynadan uzaklaşmış, yakındaki yatağıma uzanıyorum. Gözlerimi tavanın belli bir yerine dikerek, düşünerek ağlıyordum. Gerçekler beni ve ufkumu değiştirdi bir anda.

İnsanlar, benim öldükten sonra sadece soğuktan titreyen mezar taşımı izlediğimi düşünedursun, ben onların hayat sarhoşu olup naralarından silmesini izliyordum.

Her şey iki senelikmiş meğer. Öğle ezanıyla irkildim birden, şişmiş gözlerimle yatağımdan doğruldum. Artık gerçekleri ve gelip geçiciliği gördükten sonra doğruları anlamaya başladım.

Kalkıp güzelce abdest aldım; huşu içinde öğle namazını kıldım. Ve Allah’ıma binlerce şükür ettim bana gerçekleri gösterdiği için.

Neye bağlandığımız iyi bilmemiz lazım. Bazen de aynada kendimize çeki düzen vermemiz gerek.

Talha Koç (Albatros)

...........

Yazı Müziği: Aynalar - Salim Dündar