Gözyaşlarınızla Temizleyin Yüreğinizi - H.K

Hayellerin ve umutların yarım kaldığı belki tükendiği bir kış gecesinde, yıllardır duygularımı paylaştığım sokakta avare dolaşıyorum. Gözlerim, yıların bıkkınlığını dışa vurmuş çilekeş kaldırımları izliyor...

Saatlerdir yol alan bacaklarım titrek ve asi. Gecenin matem havasına ayrı bir buğu katan soğuğu, iliklerimde hissetmek istiyorum. Bu sayede benliğimi esir alan ve yüreğimdeki sızıyı artıran duygulardan arınamasam bile kaçabileceğimi düşünüyorum.Olmuyor...

Gecenin karanlığında koyu kahve rengine çalmış uzun sarı saçlarımın gölgesinde gizlenen kulaklarım, yüreğimdeki derdin feryatlarından kaçamıyor. Koşuyorum nereye gideceğmi bilmeden...

Avare koşuyorum...

Yıllarımı geçirdiğim ahşap evimizin önüne gelince irkiliyorum. Soğuktan çatlamış ellrimi cebime götürüyorum ve uç kısımları paslanmış anahtarı alıp kapıyı açıyorum...

Beni bir gölge gibi izleyen duygulardan kurtulmak istiyormuşçasına, kapıyı sırtımı yaslıyarak kapatıyorum. Arkamı dönüp hülyalara daldığım odama yöneliyorum...

O kadar yorgun ve bıkkınım ki üzerimi bile değiştirmden yatağa atıyorum bedenimi. Yoraganı başıma çekerek endimden kaçmak istiyorum...

Bir süre sonra günlerdir uykusuzluktan kanlanmış yorgun gözlerim uykuyua dalıyor. Sessiz ve huzurlu geçirdiğim üç beş dakikanın ardından yere düşen bir bombanın patlamasıyla irkiliyorum...

Gözlerimi açtığımda Gazze'de buluyorum kendimi...

Her tafafta barut kokusu ve insanların acı feryatları... Kopmuş kol ve bacaklar... Ve de kan görüyorum...

Az ileride bir çocuk ilşiyor gözüme. Elinde eski ve bir o kadar da kirli oyuncak:

Bir bebek var.. Boş mermi kovanları haricindeki tek oyuncağı...

Çaresizce çevresine bakınıyor. Birden ölmüş bir kadının yanına sokuluyor.

Neden gitmişti ki, bir ölünün yanına korkmadan fakat ağlayarak? Savaşın o elim manzarasına inat tüm canlılığıyla çevreyi aydınlatan boncuk gözlerini, yerdeki kadının gözlerine dikiyor...

Bakıyorum; o gözlerdeki canlı mavi deryayı görüyorum.. Anlıyorum ki, o kadın, yüreği bir serçe kalbinden daha küçük ve daha narin o yavrucağın annesi...

Gözlerimi gözlerinden kaçırıyorum...

Annenin şişkin karnını görünce yeniden irkiliyorum. Hhamile bir bayanın taze bir can taşıdığı narin bedenindeki rahminin üzerine zalimce sıkılmış üç kurşun görüyorum...

Ağlıyorum...

Gözlerimi kapayıp bu vahşeti temiz gözyaşlarımla yıkamak
için ağlıyorum. Belki bu güne kadar gözyaşlarım ilk defa bu kadar yürekten ve samimi...

Gözlerimi açtığımda onca zalimliği gölgede bırakacak bir vahşetle karşılaşıyorum. Hamile bayanın karnına zalimce sıkılan kurşunlardan önce tecavüz edildiğini anlıyorum...

Ağlıyorum; bu vahşeti gözyaşlarımla yıkayıp temizlemek için ağlıyorum...

Aniden yanıma düşün bir bombanın şarapnel parçalarının verdiği acı ve çıkardığı ses ile uyanıyorum...

Elbiselerim terden sırılsıklam... Saat ikiye yaklaşıyor.....

İnsanlığı utanıran vahşetten bir kesit sundum size.. Gazze'de bu vahşetten daha acıları gerçekleşiyor..

İnsanık ise bu vahşete sadece seyirci. Benim gibi on yedi yaşında ve bu vahşete seyirci kalmak zorunda kalan gençler ise sadece dualarıyla Gazze'nin yanında...

Sözüm, Gazze'deki vahşeti utanmadan izleyen ve "banane ölen ölen
ölsün" diyen duyarsız zalim insanlara...

Göz yaşlarınız ne zamandır yanağınızdan süzülmüyor?

Gözleriniz ne zamandır sevgi penceresinden bakmıyor?

Kulaklarınız ne zamandır sevgi duymuyor ve yüreğiniz ne zamandır sevgi çin çarpmıyor?

Anlayın artık hatanızı ve gözyaşlarınızla temizleyin yüreğinizi...

Derdi dert bilip dertlenmeniz dileğiyle...

Halis Kavraz (Yanık Yürek)'ın Diğer Yazılarına İçin TIKLAYIN