"Sonla Gelen Başlangıç ! " - Talha Koç

Şimdi etrafınızdaki her şeyi bir kenara bırakın; bırakın ki bu yazıyı okuduktan sonra inşallah farklı bir diyara gidebilesiniz. Korkmayın! Sadece kısa bir hasret giderme bitirme olarak algılayın...

Yazıyı okurken nerede bulunduğunuz değil nereye gittiğinize dikkat edin! Başlayalım:

Akşam ezanı okunalı bir saate yakın olmuştu. Zaman çok çabuk geçmişti aslında; ona göre. Zamanı, bozuk paraların kullanıldığı, gereği mühim olmayan işlerde kullandı.

İnsanoğlunun uydurduğu seneler ve yaş çıkmazının üzerinde bugün yirmi yedisine gelmişti. Yani bugün yirmi yedinci yaşına basmıştı.

Ama o yeni yaşına girme adına hiçbir duygusal tepkime vermeden, kalabalık bir caddede sanki, karanlık ve sessizlik hakim olmuş bir yolda yürüyormuş gibi yürüyordu...

Ne insanların konuşmalarını ne satıcıların mal satmak için bağırışlarını ne de dükkanların dikkat çekmek amacıyla son ses açtığı müzikleri duyuyordu. O, sadece kafasının içinde yankılanan ’yirmi yedi senede ne kazandın?’ sorusunu düşünüyordu.

O, bunları düşünürken sanki sahip olamadığı ayakları onu sahil kenarındaki bir bankın yanına getirmişti. Bankın üstündeki, sonbaharın koca ağaçlara döktürdüğü yaprakları temizleyerek oturdu.

Hırçın dalgaların sert kayaları aşındırma çabasını seyretti saatlerce. Kafasındaki bu düşüncelerde aynı bu dalgalar gibi beynini yavaş yavaş aşındırıyordu. Bu beyin fırtınasıyla boğuşurken vaktin nasıl geçtiğini anlamamıştı.

Kafasını toparlayıp acele ile saatine baktı. Saatin gecenin bir yarısı olduğunu fark etti. Zaman nasıl bu kadar geç olmuştu anlayamamıştı sanki on- on beş dakikalık oturmuş gibi geliyordu ona...

Yalnız yaşadığı evine gitmek istemiyordu. Sanki içinden bir ses ona "bu gece de sokaklarda avare avare dolaş" diyordu. Nitekim öyle de yaptı...

Gecenin bu saatinde hala bazı caddeler açıktı ve caddelerden dışarıya bangır bangır müzik sesleri geliyordu. O caddelerden birine saptı. Adımını caddeye atar atmaz harap olan gençliğin bütün kötü ve ahlaksız durumlarını midesi bulanarak izledi ve caddeden çıktı.

Caddenin o kötü ve mide bulandırıcı atmosferinden kurtulmak için epeyce yürüdü. Ayakları onu oldukça sessiz bir sokağa götürdü. Kafasındaki bin bir düşünceyle sokakta yürüyordu şimdi.

Bir an nerde bulunduğunu anlamak istercesine yere gömdüğü kafasını kaldırdı ve etrafına baktı. İçini çok büyük bir ürperti kaplamıştı. Çünkü onu bir yerden bir yere iten olaylar, onu ıssız bir mezarlığın yanına kadar getirmişti...

Bir anda yaşadıkları, düşündükleri kafasından silinmişti. Sahip olamadığı ayakları onu mezarlığın içine sokuverdi. Ani bir hareketle kafasını yere çevirerek hıçkırarak ağlamaya başladı...

Düşünceleriyle ve ağlayan bedeniyle ölüm atmosferine girmişti. Bir anda yirmi yedi senelik hayatı gözünün önünden adeta bir film şeridi gibi geçmeye başladı:

Uykuda geçirdiği vakilerin mi, her gün beş kere çağrısını duyup kılmadığı namazlarını mı, canım sıkılıyor diye başına oturduğu bilgisayar ve TV'nin başında geçirdiği boş vakitlerin mi yoksa yirmi dört saat içinden bir saati bile yaratıcısının farz kıldığı namazı kılmamasının mı hesabını verecekti?

Kendisi bile, bu kadar yüzeysel hesap yapmasına rağmen işin içinden çıkamıyordu. Mahşer meydanında yapılacak ince hesapta ne yapacağını düşünüp hıçkırık seslerini arttırıp ağlamaya devam etti...

Çok ağlamıştı ama merhametlilerin en merhametlisi olan Rabb’i aklına geldikçe ferahlıyordu. Gözyaşlarının kararmış kalbini temizlediğini en derinden hissetti.

Bu sırada kulakları okşayan en mükemmel ve en ahenkli ses olan ezanı duymaya başladı. Ve hayatının boşa geçtiğini hatırlatan Rabbine şükürler ederek ezanın geldiği yöne doğru gitti...

"Ahireti için endişesiz yaşayanın, akıbetinden korkulur..."

TALHA KOÇ (ALBATROS)