Mülteci Yalnızlığım... - Talha Koç (Albatros)

Orada, burada, şurada, ötede, beride. Her yerde. Her pozisyon oluşturuyor beynimde. Kükreyen sel gibi ama bana damlacıkları yetiyor bana. Anlaşılması güç, anlatması daha güç bir şey bu. Bu ne öyle ne böyle bir şey. Üstelik yüksek statülü.

Bu benimle aynı anda soluyan garip bir şey. Aklımın bekleme odalarında sıkılmadan bekliyor. Bu benim mülteci yalnızlığım...

Oluşum süreci evre evre değil. Sadece aklımın başıma taşınmasıyla birlikte, nereden geldiğni anlamadığım; varlık ya da yokluk...

Benim kendimi ‘ben’ diye tasvir etmemdeki etkinin dokuz ay beklemeden doğurduğu tepki. Gözlerimin ardındaki göz, kulaklarımın ardındaki kulak o. O benim, bende o...

Ben onu beynimde forsa misali tutsak ediyorum.yemek seçmediği ve aynı yemeği yemekten sıkılmadığı için, ona sadece belli bir menü veriyorum; hüzün çorbası, acılı sevda kebabı, aşk şarabı... Haline her fırsatta şükür ediyor.

‘Yelkenler fora!’ dediğim zaman beni, yakamozun sırıttığı, kara sevdaların siyahlarını çaldığı rıhtımlara götürüyor. Orada beni harcayan mehak gözleri hatırımda yakıyor.

Yanan gözler rıhtımı kısa süreliğine aydınlatıyor. Çıkan dumanlarıysa bulutlara mayalıyor. Ve mehak gözlerin sahibinin üzerine yağdırmak için bulutları, fırtına hırçınlığıyla bilinen adrese postalıyor mülteci yalnızlığım.

Beraber deniz suyundan içiyoruz her gece. Deniz suyunun verdiği hüzün sarhoşluğuyla, uluyan kurtlara eşlik ediyoruz.

Deniz suyu ile sulanmış beynimizle, umutvari her şeyi yıkmaya çalışıyoruz geceleri. Serseri edasıyla her gece aynı, umut ışığı saçan deniz fenerinin önünde bitiyoruz. Tekmeliyoruz deniz fenerinin kapısını; tekmeliyoruz tüm ümitleri…

Her daim yanımdaki, en umulmaz anlarımdaki, başlarımdaki, sonlarımdaki, öncmdeki, sonramdaki en fedekar ahbabım; mülteci yalnızlığım.

Talha Koç (Albatros)'un Diğer Yazıları İçin TIKLAYIN...