" Geçmişe Özlem... " - Mustafa Orhan Kaya

Küçüklüğüm, büyümek istemiyorum dememe neden olmuştur hep. İstemiyorum gerçektende büyümek. Her günün isyanı var sanki içimde. Bu sabah bu isyanım daha da büyüdü.

Neden mi? Çünkü sabah kalktım yüzümü yıkadım bir yudum su içtim ve midem o kireçli suyla birden bulanmaya başladı. O anda aklıma köyde sabah kalktığımda içtiğim ve taptaze olan su geldi.

Sonra camı açıp odayı havalandıracaktım birden camı araladığımda içeriye kömür kokusu yayıldı. Gene aklıma köy geldi. Köyde evimizin dışında bir çeşmemiz vardı ve yüzümü yıkamak için oraya gittiğimde tertemiz bir hava dolardı içime.

Karşıma ilk akrabaların yeşillik bahçeleri çıkardı dışarı çıktığımda. Şimdi camı açıyorum ilk karşıma çıkan aramızda bir metre mesafe bulunan komşunun evinin duvarları.

Camı açıp içeri giriyorum. Kahvaltı hazırlıyorum kendime evde kimse yok herkes bir işe gitmiş. Halbuki küçükken annem ilk önce kalkar, ateşi yakar, kahvaltıyı hazırlar, bizi kaldırır ve kahvaltıya hep beraber ailenin bütün bireyleriyle otururduk.

Buna özlem duyulmaz da daha neye özlem duyulur bir insanın kalbinde... Kahvaltı hazırlıyorum dolabı açtım, içindeki yumurtayı görünce aklıma ilk gelen köydeki tavuklarımız oldu...

Küçükken köyde tavuklarımız vardı. Ben sabahları annem tavukların yumurtasını almaya giderken arada erken kalkardım ve gidip ondan önce yumurtaları alırdım. Bu benim için büyük bir zevkti...

O yumurtaları elime aldığımda sıcacık olurlardı. Hele yerken tatları taze yumurta nasıl olur buradaki dükkandan taze diye aldığımız yumurtalara adeta ders verir nitelikteydi. Yumurtanın yanında domates yemek istiyorum.

Kışın ortasında dolaptan domates alıyorum. Bu sanki çölde su bulmak gibi bir şey geliyor bana. Küçükken yumurta evin en özel kahvaltısıydı. Yanında kışın ortasında domates değil, yazın annemin mevsiminde doğal hazırladıkları turşu, tuzlu, merulcan vb kavurmalar vardı.

Kışın ortasında bunlar en güzel domatesti bizim için. Sonra yanında da bildiğimiz sıradan kahvaltılar bulunurdu ama sıradan dediğimiz reçelin mesela çilek reçelinin sadece reçeli olmazdı burada pazardan aldıklarımız gibi.

İçinde çileğin mevsiminde toplanmış ve en doğal haliyle hazırlanmış kendisi dururdu. Annemde içine yaparken bolca koyardı ki çilekleri hepimiz her kahvaltıda yiyebilelim. Kahvaltılık yağ alıyoruz burada kahvaltının yanında.

Köyde annem yayığı yaydığında kahvaltıda yiyeceğimiz yağı tuzlamaz özel olarak ayırırdı bir köşeye. Onun tadı buradaki en kral yağdan daha lezzetli gelirdi bize. Beyaz peynir mi istiyorduk eskiden.

Şimdi hangi sofrada beyaz peynir yok. Köyde her sabah çökelek yerdik. Ama buradaki gibi beyaz peynirin içine atılan süt tozu, maya yok sade doğal taptaze bir çökelek.

Zeytinimiz var masamızda yıkamak için suya koyduğumuzda siyah boya akan zeytin. Küçükken babam bir zeytin alırdı şimdiki gibi iri değil ama şimdiki gibi tatsız da değil. Yıkandığında egenin tozu toprağı çıkardı suyla siyah boyaları değil.

Özlüyorum bunları bu sabah her şeye olan özlemim artı bu köhne kasaba yerleşmelerinde. Yediğim, içtiğim, yaşadığım toprakları da özlemiyorum sadece çocukluğumu.

Yaşadığım topraklarda bozuldu bu köhne yaşamla birlikte. Tek bozulmayan küçüklüğüm kaldı. Düşündükçe anlıyorum ki insan yaşadığını arıyor yaşatan yerleri değil.

Çünkü yaşadığım yerlerde ne tavuklarımız, ne güzelim zeytinlerimiz, çökeleklerimiz, tereyağlarımız, turşularımız, ne de güzelim tertemiz doğamız kaldı. Keşke diyorum bir günlüğüm olsa o zamanlara ait, bir not tutmuş olsam küçüklüğümden.

Ama şimdi hiçbir şey yok aklımda yarım yamalak kalmış birkaç güzel şeyden başka. Hayatımın en güzel günlerini bir not edememişim bu okumaya yazma bilgimle. Demek ki okumak yazmakta o zamanlar eksik olan tarafımmış...

Saygı ve sevgilerimle esen kalın…

MUSTAFA ORHAN KAYA ( Diğer Yazıları İçin TIKLAYIN...)